StoneTemplate

Bezrobotny podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy, a nie jako członek rodziny osoby ubezpieczonej z tytułu wykonywania pracy. To urząd pracy odprowadza do NFZ składkę zdrowotną. W marcu 2011 r. zostały pracownik uzyskał status bezrobotnego. Jego małżonka jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę i z tego tytułu podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu. Nie ma możliwość ona jednakże zgłosić męża do Narodowego Funduszu Zdrowia jako członka rodziny. Małżonek podlega bowiem obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu jako bezrobotny i w konsekwencji powinien zostać zgłoszony do ubezpieczenia zdrowotnego poprzez urząd pracy. Ten bowiem posiada taki obowiązek. Status członka rodziny osoby opłacającej składkę na ubezpieczenie zdrowotne nie zwalnia z obowiązku zgłoszenia do NFZ bezrobotnych niepodlegających ubezpieczeniu z innego tytułu. Znaczy to, że w przypadku gdy dany bezrobotny jest członkiem rodziny osoby ubezpieczonej (np. małżonkiem pracownika, zleceniobiorcy czy osoby prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą), to podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu jako bezrobotny, a nie jako członek rodziny osoby ubezpieczonej. W takim bowiem przypadku pierwszeństwo przysługuje zgłoszeniu do ubezpieczenia zdrowotnego przez urząd pracy z tytułu posiadania przez tę osobę statusu bezrobotnego. Warto zaznaczyć, że do 31 grudnia 2008 r. urząd pracy był zobowiązany zgłaszać zarejestrowaną osobę do ubezpieczenia zdrowotnego i odprowadzać za nią składkę tylko wtedy, gdy dany bezrobotny nie realizował warunków do zgłoszenia go do tego ubezpieczenia jako członek rodziny ubezpieczonego opłacającego składkę do NFZ. Do tej daty status członka rodziny chłopcy i dziewczęta ubezpieczonej zwalniał bowiem bezrobotnych z obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego. Szpitale i przychodnie mające kontrakt z NFZ nie posiadają prawa pobierać opłat za udzielanie świadczeń gwarantowanych dzieciom do 18. roku życia, jeżeli posiadają one obywatelstwo polskie i zamieszkują na terenie RP. Kwestia pobierania opłat przez szpitale w przypadku, gdy rodzice nie posiadają dowodu ubezpieczenia zdrowotnego, wciąż budzi kontrowersje. Jak wytłumacza resort zdrowia, to efekt tego, że w takim przypadku istotne jest rozróżnienie pojęcia chłopcy i dziewczęta ubezpieczonej i chłopcy i dziewczęta uprawnionej do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Powszechność w systemie prywatnym jest trudna do osiągnięcia, gdy ubezpieczenia nie są obowiązkowe. Wtedy ze względu na przeważającą fakultatywność i komplementarność ubezpieczeń prywatnych, kryterium powszechności nie będzie najważniejszym elementem oceny. Zasięg ochrony ubezpieczeniowej jako kryterium oceny skuteczności ubezpieczenia na wypadek choroby będzie miał zatem pierwszorzędne znaczenie dla rozwiązań publicznych, mniejsze zaś w sytuacji ubezpieczeń prywatnych. Zasięg ubezpieczenia prywatnego jest podporządkowany kryterium efektywności , a dodatkowo sposobów i zasadności stosowania zasady kompensaty straty , a dodatkowo miarkowania świadczenia. Należy natomiast zauważyć, że rozwiązania prywatne są coraz w dużej liczbie przypadków brane pod uwagę poprzez państwo przy tworzeniu systemu publicznego, dlatego kryterium to posiada coraz większe znaczenie. Skuteczność stosowania publicznego ubezpieczenia na wypadek choroby, w przypadku braku odpowiednich danych do przeprowadzenia symulacji, może być oceniona na bazie formalnych kryteriów skuteczności i funkcjonalności. Zasadniczy zarzut, jaki można tutaj podnieść, to niespełnienie kryterium powszechności w stopniu zadawalającym - czyli brak zypełnej powszechności. W odniesieniu do polskich warunków krytycznie trzeba oszacować adekwatność, która jest osiągnięta co najwyżej na poziomie minimum. Przy analizowaniu funkcjonalności istotny problem stanowią: hazard moralny (wskaźnik szkodowości), wysokie koszty administracyjne (wskaźnik sprawności) oraz stosunkowo duża redystrybucja (przy założeniu obecności składki, której wysokość jest uzależniona od dochodów). Pierwsze publiczne ubezpieczenie na wypadek choroby powstało w Niemczech pod koniec XIX w., jako jeden z elementów reformy społecznej. Jednakże zmiany nadziei społecznych co do zakresu dostępności opieki zdrowotnej sprawiają, że stosowanie metody ubezpieczenia w systemie ochrony zdrowia prowadzi do licznych odstępstw i niekonsekwencji.